Prijs voor 'Kernfusie in een nieuw jasje'

Ik begrijp waar Edwin het over heeft. Toen ik als HBS-leerling via school een proefabonnement kreeg op Natuur & Techniek was de insteek inderdaad wel even anders. In de tijd van Theo Martens en Arie de Kool werden de artikelen geschreven door specialisten van allerlei disciplines. John Wheeler schreef over zwaartekracht, Jan Oort over radiosterrenkunde, Veltkamp over geofysica en Van der Walle over elementaire deeltjes. Je rook aan de wereld waar je naar toe wilde al begreep je er niet meteen alles van. Dat concept is helaas ergens begin jaren 90 verlaten en sindsdien is het blad niet meer te onderscheiden van Kijk, Eos of Scientific American. Allemaal geschreven door wetenschapsjournalisten - popularisators. En ik merk dat ik sindsdien niet meer de moeite neem om de jaargangen in verzamelbanden te bewaren, gewoon vanwege het kwaliteitsverlies.
Aanrader voor de redactie: Laat één nummer per jaar verschijnen gemaakt volgens dat oude concept en kijk of de losse nummerverkoop omhoog gaat - om te controleren of er echt geen belangstelling meer is voor een dergelijk multidisciplinair vakblad.
Of hebben de onderwijsvernieuwingen van de laatste decaden de afstand tussen de doelgroep en dergelijke kennis te groot gemaakt?

Dit flutartikel is het schoolvoorbeeld van hoe het gerenommeerde wetenschapsblad Natuur en Techniek kapot gemaakt is door een door geld gedreven uitgever en incompetente redacties met een hip en gefeminiseerd streven naar "toegankelijk". Een hapklaar brokje zonder enige diepgang, dat niet zou misstaan op pagina 2 van de Metro of de Pers. Is dit alles wat de reis naar Culham heeft opgeleverd? De fysica en de techniek gaan niet verder dan een paar quotes van enkele medewerkers en het kleurrijk "biljart"plaatje is kennelijk toegevoegd om het artikel nog enig wetenschappelijk cachet te geven. Voor de sjeu is wat eye-candy afgedrukt in de vorm van drie foto's van het binnenste van het reactorvat. Dat de derde foto op pagina 28 er eentje is uit de oude doos en geen relatie heeft met de huidige vernieuwde binnenwand mag de pret blijkbaar niet drukken. Het toekennen van de VWN-publicatieprijs voor dit fröbelwerkje zegt alles over het bedenkelijke niveau dat de dames en heren wetenschapsjournalisten wensen na te streven. Het moet vooral niet te moeilijk worden. Helaas ligt de tijd dat echte wetenschappers en technici de artikelen schreven ver achter ons.